Zakup busa dla Świetlicy Socjoterapeutycznej

Znajome Siostry 

ze Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa uprzejmie proszą o wsparcie zbiórki pieniężnej na zakup busa do przewozu dzieci uczęszczających do Świetlicy Socjoterapeutycznej z Bolkowa.

Świetlica organizuje dla dzieci wycieczki edukacyjno-integracyjne oraz wykorzystuje bus do codziennych zakupów niezbędnych do jej funkcjonowania. Obecnie użytkowany ponad 20-letni bus jest znacznie wyeksploatowany

Tutaj są szczegóły Kliknij  

IV Niedziela Wielkiego Postu nazywana jest niedzielą Laetare. To łacińskie słowo oznacza "Cieszcie się" i rozpoczyna antyfonę na wejście, przeznaczoną na dzisiejszą liturgię.

Raduj się, Jerozolimo, * zbierzcie się wszyscy, którzy ją kochacie. * Cieszcie się, wy, którzy byliście smutni, * weselcie się i nasycajcie u źródła waszej pociechy.

Wolno dziś używać szat liturgicznych koloru różanego, ozdabiać ołtarz kwiatami i wykorzystywać instrumenty muzyczne w śpiewie..

Z Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc.

A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem».

Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę».

Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok».

Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz.

Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon.

Rozważanie

Ks. prof. Waldemar Chrostowski

Opowiadanie o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia odzwierciedla przekonanie, że każde cierpienie i choroba stanowią karę za grzech. Wybrzmiewa to również w pytaniu uczniów Jezusa, które do Niego skierowali: „Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?”

Skoro jest kalectwo, musi być ktoś, kto jest tego winny, na skutek popełnionego grzechu. W ten sposób dociekania nad przyczynami cierpienia i niepełnosprawności zamieniają się w oskarżenia pod adresem cierpiących lub ich bliskich. Bólu, jaki z tego wynika, mocno doświadczył starotestamentowy Hiob. Przecież Elifaz, Bildad i Sofar przybyli do Niego jako przyjaciele, ale rychło przeobrazili się w surowych oskarżycieli. Takie podejście znalazło też wyraz w pytaniu zadanym Jezusowi przez Jego uczniów. Co więcej, ono wciąż odżywa w zetknięciu się z ludźmi, którzy cierpią i są niepełnosprawni. Widząc ich albo spotykając się z nimi, ulegamy tej samej pokusie, co przyjaciele Hioba i uczniowie Jezusa. Wynika ona z założenia, że każdy, kto cierpi, cierpi za grzechy swoje albo innych ludzi.

Jezus stanowczo prostuje to spojrzenie, które przysparza cierpiącym tak wiele bólu: „Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże”. Otrzymujemy odpowiedź, która stanowi pointę Księgi Hioba: istnieje cierpienie niewinnych, lecz jego sens jest znany tylko Bogu. Spotkanie Jezusa i Jego uczniów z niewidomym od urodzenia nie było całkowicie przypadkowe. Doszło do niego, aby jeszcze raz ukazać i potwierdzić Boską tożsamość Jezusa. „Jak długo jestem na świecie – powiedział – jestem światłością świata”. Przywrócenie wzroku niewidomemu to nie tylko nadzwyczajny uczynek miłosierdzia, lecz także znak, który wskazuje, kim naprawdę jest Jezus. Jedni świadkowie owego znaku zareagowali zdziwieniem, drudzy niedowierzaniem, a jeszcze inni, a mianowicie faryzeusze, oburzyli się, że uzdrowienie miało miejsce w szabat. I wśród nich jednak powstał rozłam, ponieważ część zadała słuszne pytanie: „Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?”. Tak, uzdrowienie niewidomego od urodzenia nie może być dziełem człowieka, musi być dziełem Boga! Również niewidomy dobrze rozeznał to, co się wydarzyło. Wobec nacisków faryzeuszy stwierdził: „Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić”. Ani znak uzdrowienia, ani wyznanie uzdrowionego nie przekonało jednak wrogów Jezusa. Nadal trwali w przekonaniu, że kalectwo to skutek grzechów: „Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?”. Nie dadzą się przekonać ci, którzy zamknęli się i trwają w ciasnej skorupie zastarzałych stereotypów, w których nie ma miejsca dla Boga i Jego życiodajnej mocy.

Pójście za Jezusem i naśladowanie Go wymaga radykalnego zerwania z takim sposobem myślenia i życia, który przysłania Boga, a nawet Go zaciemnia. W Liście do Efezjan św. Paweł Apostoł przypomina chrześcijanom, że przeszli daleką drogę: Niegdyś bowiem „byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości”. Różnica między dawnym, pogańskim, a obecnym, chrześcijańskim, życiem jest jak różnica między sytuacją człowieka wtedy, kiedy był niewidomy, i wtedy, kiedy odzyskał wzrok. Okres Wielkiego Postu sprzyja temu, żeby przez nawrócenie i pokutę wyjść z ciemności, czyli zerwać ze wszystkim, co grzeszne i złe, aby z pomocą Jezusa Chrystusa wejść w światłość i rozpocząć życie odnowione przez dar Jego miłosierdzia.

Przy opracowaniu wykorzystano materiały ze straony www. niezbednik.niedziela.pl

Dlaczego Zbawiciel płakał?

Płacz, łzy są najczęściej wyrazem cierpienia, bólu, tego fizycznego ale również psychicznego i du-chowego. Jezus nie był ich pozbawiony. Płacz Jezusa, o którym jest mowa w Ewangeliach, pokazuje nam prawdziwe Człowieczeństwo Zbawiciela. Jezus wskazuje na Boga, który sie wzrusza, boleje nad czymś, współodczuwa, jest przy nas. To bardzo ważna cecha naszego Stwórcy. Ewangelie podają nam kilka sytuacji, w których Jezus doznawał głębokiego wzruszenia oraz płakał z bólu. Płacz Jezusa pokazuje nam prawdę nie tylko o Nim, ale także o kondycji ludzkiej i solidarności Boga z nami.

1. Płacz nad śmiercią Łazarza - nadzieja mimo cierpienia
Najbardziej znany fragment znajduje się w Ewangelii według św. Jana 11,35 – najkrótsze zdanie w Biblii: „Jezus zapłakał.” Działo się to w sytuacji kiedy zmarł Jego przyjaciel Łazarz z Betanii. Gdy Jezus zobaczył smutek sióstr Łazarza – Marii i Marty – oraz ludzi opłakujących zmarłego, sam również zapłakał. Zbawiciel zapłakał przy grobie Łazarza pokazując prawdziwą empatię. Nie był obojętny na ból innych. Powodem płaczu Jezusa było zatem z jednej strony współczucie dla cierpiących ludzi a z drugiej ból z powodu śmierci przyjaciela. Idąc głębiej, interpretatorzy biblijni i teologowie dopatrują się również w płaczu Boskiego Mistrza smutek nad skutkami grzechu i śmierci w świecie. U Boga-Człowieka widzimy zatem zdolność do współodczuwania cierpienia innych ludzi, emocjonalną wrażliwość oraz autentycz-ność uczuć. Jezus płacze także nad śmiercią, jako rzeczywistością, która nie była od początku w zamyśle Pana Boga, ale stała się skutkiem grzechu pierworodnego człowieka. Przez taką śmierć On sam przeszedł. I z innego fragmentu Ewangelii wiemy, że sam bał się śmierci. Nie mieliśmy być śmiertelnikami, to skutek odwrócenia się od Boga, konsekwencja grzechu. W raju nie było cierpienia ani śmierci. W Księdze Mądrości czytamy:
Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka - uczynił go obrazem swej własnej wieczności. A śmierć weszła na świat przez zawiść diabła i doświadczają jej ci, którzy do niego należą. (Mdr 2,23-24) Co cieka-we, po płaczu przy grobie Łazarza Jezus wskrzesza go. To pokazuje ważną duchową prawdę, że łzy nie są końcem historii i że Bóg może przemienić cierpienie w życie i nadzieję.
Podsumowując: Najgłębszy sens łez Jezusa: łzy pokazują, że Bóg rozumie ludzkie cierpienie, wskazują na Jego empatię i współczucie, pokazują, że smutek może prowadzić do nadziei.

2. Płacz nad Jerozolimą

Opis znajduje się w Ewangelii według św. Łukasza 19,41. pokazana jest tu scena, w której Jezus, zbliżając się do Jerozolimy i widząc miasto, zapłakał nad nim. Ten poruszający moment, znany jako płacz Jezusa nad Jerozolimą, poprzedza proroctwo o zniszczeniu miasta z powodu odrzucenia przez nie czasu nawiedzenia. Kiedy Jezus zbliżał się do miasta Jerozolimy, zapłakał nad nim, wiedząc, że wielu ludzi odrzuci Jego przesłanie i że miasto spotka wielkie zniszczenie.
Gdy był już blisko, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia». (Łk19,41-44)

Podsumowując: Powodem płaczu Zbawiciela było zatem nierozpoznanie czasu Bożego działania przez ludzi Mu współczesnych, odrzucenie przez nich Jego nauki oraz zapowiedź przyszłego zniszczenia miasta. Płacz Jezusa był zatem wyrazem miłości do ludzi, którzy nie rozumieli Jego przesłania. Boski Mistrz zatem przejawia troskę o zbawienie człowieka oraz ból z powodu oddalenia ludzi od Boga.

Gabriela Seifert-Knopik

Z dzisiejszej ewangelii

Jezus i Samarytanka

Przybył więc do miasteczka samarytańskiego, zwanego Sychar, w pobliżu pola, które [niegdyś] dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny.

Nadeszła [tam] kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta dla zakupienia żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?» Żydzi bowiem z Samarytanami unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i [wiedziała], kim jest Ten, kto ci mówi: "Daj Mi się napić" - prosiłabyś Go wówczas, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię, z której pił i on sam, i jego synowie i jego bydło?» W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu».

Rzekła do Niego kobieta: «Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać». A On jej odpowiedział: «Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj!» A kobieta odrzekła Mu na to: «Nie mam męża». Rzekł do niej Jezus: «Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą».

Rzekła do Niego kobieta: «Panie, widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga». Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć Ojciec. Bóg jest duchem: potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie».

Rzekła do Niego kobieta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko». Powiedział do niej Jezus: «Jestem nim Ja, który z tobą mówię».

Na to przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z kobietą. Jednakże żaden nie powiedział: «Czego od niej chcesz? - lub: - Czemu z nią rozmawiasz?» Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła tam ludziom: «Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?» Wyszli z miasta i szli do Niego.

Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: «Rabbi, jedz!» On im rzekł: «Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie». Mówili więc uczniowie jeden do drugiego: «Czyż Mu kto przyniósł coś do zjedzenia?» Powiedział im Jezus: «Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. Czyż nie mówicie: "Jeszcze cztery miesiące, a nadejdą żniwa?" Oto powiadam wam: Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak bieleją na żniwo. Żniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne, tak iż siewca cieszy się razem ze żniwiarzem. Tu bowiem okazuje się prawdziwym powiedzenie: Jeden sieje, a drugi zbiera. Ja was wysłałem żąć to, nad czym wyście się nie natrudzili. Inni się natrudzili, a w ich trud wyście weszli».

Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety świadczącej: «Powiedział mi wszystko, co uczyniłam». Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich pozostał. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło na Jego słowo, a do tej kobiety mówili: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».

Krótkie rozważanie

Dzisiaj nie mamy do czynienia z przypowieścią, tylko z „przypadkowym” spotkaniem Jezusa z Samarytanką. Żydzi nie rozmawiali z Samarytanami, nauczyciele nie rozmawiali z kobietami – a Jezus rozmawia ze wszystkimi. Z tą kobietą rozmawia cierpliwie i delikatnie. Stopniowo to, co na początku było przypadkowe, przekształca się w nawrócenie i zgodę na wolę Bożą.

- „Panie, Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła”. On jej mówi: „Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj!” Bóg oczekuje naszego nawrócenia, aby ugasić nasze pragnienie.

A tak przy okazji...

Wszyskim naszym Paniom, parafiankom płci pięknej z okazji Dnia Kobiet życzymy 

aby aniołowie zajęli się w tym tygodniu praniem, prasowaniem i zmywaniem, zostawiając Wam jedynie obowiązek radosnego świętowania!
Niech Wasza energia do czynienia dobra będzie większa, niż zasięg naszych parafialnych dzwonów, a radość z dzisiejszego święta trwa dłużej, niż najdłuższe ogłoszenia duszpasterskie (statystyka) na koniec roku.😉

Podpisano :

Płeć brzydka naszej parafii

Przy opracowaniu wykorzystano materiały ze strony: https://family.evangeli.net oraz https://glospokoju.pl/jezus-i-samarytanka/