KTO JEST ONLINE ?

Naszą witrynę przegląda teraz 7 gości 

STATYSTYKI STRONY

Odsłon : 299402

Hosting i utrzymanie:

Wiadomości Opoka.org.pl

Aktualności
Sakrament Pokuty i Pojednania

Celebracja Sakramentu Pokuty i Pojednania przed Uroczystością Zmartwychwstania Pańskiego


Niedziela Palmowa - 29.03.2015
1500 - 1700 – Będzie obecnych trzech kapłanów.

 

Wielki Poniedziałek - 30.03.2015
630 - 700 oraz 1800 - 20
00

 

Wielki Wtorek - 31.03.2015
1700-1800 oraz 1830-20
00

 

Wielka Środa - 01.04.2015
630-700 oraz 1800-20
00

 

Postarajmy się pojednać z Panem do rozpoczęcia
Świętego Triduum Paschalnego
tzn. do Wielkiego Czwartku.

 

Wielki Czwartek - 02.04.2015
Po zakończonej liturgii


Wielki Piątek - 03.04.2015
Po zakończonej liturgii

 

Wielka Sobota - 04.04.2015
Dla przyjezdnych 1100-1200

 
Wielki POST

Nabożeństwa wielkopostne.

Aby nas w pełni wprowadzić w radość świąt wielkanocnych, Kościół jako doskonały pedagog i znawca duszy ludzkiej wniósł szereg zwyczajów, które przygotowaniu wielkopostnemu nadają specyficzny charakter.





Tak więc ogałaca kościoły i ołtarze z kwiatów, aby wprowadzić nastrój smutku i pokuty. Ogranicza światło, aby dopomóc do skupienia się i zadumy; milkną organy a ich rola ogranicza się do najkonieczniejszego akompaniamentu; z rzadka także odzywają się dzwony. Wprowadza do szat liturgicznych barwę pokutnego fioletu. Po świątyniach brzmią pieśni przywodzące na pamięć mękę naszego Zbawiciela: Wisi na krzyżu. Ludu mój ludu, Jezu Chryste, Panie miły itp.

Co piątek odprawia się Droga Krzyżowa. Zaprowadzili ją najpierw franciszkanie przy Bożym Grobie w Jerozolimie w wieku XV, potem rozeszła się zwyczajem powszechnym po wszystkich krajach obrządku łacińskiego.

W Polsce o. Wawrzyniec Beniok, misjonarz (lazarysta), ułożył w 1707 roku teksty polskie, które dały początek nabożeństwa Gorzkich Żalów. Dzisiaj nie do pomyślenia, aby była parafia, gdzie by ich co niedzielę w Wielkim Poście nie śpiewano. Zwykło się łączyć z tym uroczyste wystawienie i kazanie o męce Pańskiej.

W Rzymie istniał dawny zwyczaj, że w wyznaczonych kościołach codziennie zbierał się lud wraz ze swoim duchowieństwem i w procesji witał papieża, który miał odprawić tamże nabożeństwo liturgiczne. Te nabożeństwa „stacyjne" odprawiano w kościołach znaczniejszych i tak rozłożonych, aby w nich mogli uczestniczyć wierni wszystkich dzielnic Rzymu. Początkowo były to tylko dwa dni stałe w tygodniu (w. V), św. Grzegorz I (+ 604) dodał wszystkie dni oprócz czwartków a św. Grzegorz II (+ 731) włączył również i czwartki.

W całym Kościele w Wielkim Poście odbywały się nauki, które dawał kandydatom do przyjęcia Chrztu świętego sam miejscowy biskup. On także przeprowadzał końcowy egzamin i uroczyście udzielał tego sakramentu w noc wielkanocną przed świtem pamiątki zmartwychwstania Pańskiego wobec całej wspólnoty kościelnej. Kościół święty Chrzest święty zawsze łączył z tą tajemnicą fundamentalną naszej wiary. Chrystus ze śmierci fizycznej przeszedł do życia. Człowiek ze śmierci nadprzyrodzonej przechodzi w nowe życie łaski, z obywatela ziemi staje się dzieckiem Bożym. Tak więc w Chrzcie świętym Chrystus Pan dzieli się z nami swoim synostwem Bożym.

                                                                                            Wykorzystano materiały pochodzace ze strony:www.liturgia.wiara.pl

 
Czterdziestogodzinne nabożeństwo

Rozpoczynamy Czterdziestogodzinne nabożeństwo


                      




Czterdziestogodzinne nabożeństwo, trwające nieprzerwanie 40 godzin lub trzy dni z przerwami nocnymi adoracja Najświętszego Sakramentu. Nabożeństwo to zapoczątkowało przed 1214 r. bractwo biczowników z obecnego miasta Zadar w Dalmacji, które od Wielkiego Czwartku do południa Wielkiej Soboty adorowało Najświętszy Sakrament przechowywany w Bożym Grobie, w nawiązaniu do tradycji o 40-godzinnym przebywaniu ciała Chrystusa w grobie (św. Augustyn) oraz do zwyczaju zachowywania postu w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę (Tertulian, Hipolit Rzymski). Zaraz po wprowadzeniu nabożeństwo to zaczęto odprawiać nieprzerwanie najpierw w kościołach miejskich, a następnie w poszczególnych parafiach danej diecezji. Dzięki ciągłości 40-godzinnego nabożeństwa przerodziło się ono w adorację wieczystą, W roku 1527 praktykę tę wprowadził Antoni Maria Zaccaria w kościele św. Grobu i w katedrze w Mediolanie, a następnie w kilku innych miastach. Od roku 1534 wystawiano Najświętszy Sakrament do adoracji w monstrancji. W roku 1548 Filip Neriusz wprowadził 40-godzinne nabożeństwo w Rzymie, a papież Klemens VIII w 1592 roku nakazał odprawiać je we wszystkich kościołach Wiecznego Miasta. W roku 1553 jezuici – jako główni propagatorzy - zaprowadzili 40-godzinne nabożeństwo także poza Italią, a w roku 1623 papież Urban VIII rozciągnął tę praktykę, jako obowiązkową, na cały Kościół zachodni.

                                                                                                        

 

                                                                                       Wykorzystano materiały ze strony: www.opoka.org.pl

 
02.02.2015
                                                            2 lutego
                                                    Ofiarowanie Pańskie


Fra Angelico: Ofiarowanie Chrystusa w świątyni Nazwa obchodzonego 2 lutego święta wywodzi się od dwóch terminów greckich: Hypapante oraz Heorte tou Katharismou, co oznacza święto spotkania i oczyszczenia. Oba te święta były głęboko zakorzenione w tradycji Starego Testamentu.
Na pamiątkę ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej każdy pierworodny syn u Żydów był uważany za własność Boga. Dlatego czterdziestego dnia po jego urodzeniu należało zanieść syna do świątyni w Jerozolimie, złożyć go w ręce kapłana, a następnie wykupić za symboliczną opłatą 5 syklów. Równało się to zarobkowi 20 dni (1 sykl albo szekel to 4 denary lub drachmy, czyli zapłata za 4 dni pracy robotnika niewykwalifikowanego). Równocześnie z obrzędem ofiarowania i wykupu pierworodnego syna łączyła się ceremonia oczyszczenia matki dziecka. Z tej okazji matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka, a jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo - przynajmniej ofiarę z dwóch synogarlic lub gołębi. Fakt, że Maryja i Józef złożyli synogarlicę, świadczy, że byli bardzo ubodzy.

Święto Ofiarowania Pańskiego przypada czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu. Jest to pamiątka ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania przez Matkę Bożą obrzędu oczyszczenia.
Kościół wszystkim ważniejszym wydarzeniom z życia Chrystusa daje w liturgii szczególnie uroczysty charakter. Święto Ofiarowania Pana Jezusa należy do najdawniejszych, gdyż było obchodzone w Jerozolimie już w IV w., a więc zaraz po ustaniu prześladowań. Dwa wieki później pojawiło się również w Kościele zachodnim.
Tradycyjnie dzisiejszy dzień nazywa się dniem Matki Bożej Gromnicznej. W ten sposób uwypukla się fakt przyniesienia przez Maryję małego Jezusa do świątyni. Obchodom towarzyszyła procesja ze świecami. W czasie Ofiarowania starzec Symeon wziął na ręce swoje Pana Jezusa i wypowiedział prorocze słowa: "Światłość na oświecenie pogan i na chwałę Izraela" (Łk 2, 32). Według podania procesja z zapalonymi świecami była znana w Rzymie już w czasach papieża św. Gelazego w 492 r. Od X w. upowszechnił się obrzęd poświęcania świec, których płomień symbolizuje Jezusa - Światłość świata, Chrystusa, który uciszał burze, był, jest i na zawsze pozostanie Panem wszystkich praw natury. Momentem najuroczystszym apoteozy Chrystusa jako światła, który oświeca narody, jest podniosły obrzęd Wigilii Paschalnej - poświęcenie paschału i przepiękny hymn Exultet.


                                                                                                      Wykorzystano materiały ze strony www.brewiarz.pl


 
Trzech Króli

 

 

      C + M + B  = 2015

 

Epifania ze słowa greckiego oznacza ukazanie się, objawienie.
Objawienie Pańskie to ukazanie chwały i mocy Boga.  W kontekście ewangelicznym Jezus objawia się poganom w osobach Trzech Króli.
Trzej Królowie pochodzą z ludów pogańskich, idą za gwiazdą, szukają Zbawcy. Gwiazda ich doprowadzi do Dzieciątka Jezus.
Kiedy Go odnajdują doświadczają wielkiej radości, padają na twarz i ofiarują dary.

 

           


Jednym z elementów istotnych ewangelicznego przekazu jest  zaproszenie do postawy wyrzeczenia.
Tak jak to często przedstawia ikonografia wydarzenia, Trzej Królowie  zdają się posiadać wszystko, są bogaci, mają pięknie przyozdobione ubrania.
Przybywają oni ze złotem, kadzidłem i mirrą. Jednakże to ich przybycie możemy odczytać jako  znak  ogołocenia, wyrzeczenia,  odrzucenia tego co krępuje ludzkość i przeszkadza w oddaniu się Panu.

Dar złota to znak wyrzeczenia się władzy, uznania Boga jako jedynego Pana  i Króla. Wyrzeczenia się nienasyconego pragnienia władzy i  dominacji nawet w drobnych sprawach życia codziennego i powierzenia się Panu.

Kadzidło może oznaczać wyrzeczenia się pychy i próżności. Rozpoznawanie  fałszywych bogów, Wyrzeczenia się bożków pieniędzy, wygody, małych satysfakcji, które koncentrują nas na samych sobie i przeszkadzają w zwróceniu do Boga i  zauważeniu bliźniego.

Trzeci dar jest najbardziej radykalny, to mirra, ofiara z życia, powierzenie i oddanie wszystkiego  co o nas stanowi. Oddawanie życia chwila po chwili,  przyjęcie śmierci i  cierpienia. Zawsze mamy coś do ofiarowania z siebie. Łatwo zapominamy, że wszystko dobro otrzymujemy   od Boga.

 

 

W dniu dzisiejszym mamy obowiązek uczestnictwa w Eucharystii.
W czasie Mszy św. święci się dzisiaj kredę i kadzidło. Odpowiedni obrzęd ma miejsce po homilii albo po modlitwie po komunii.
Podczas wszystkich Mszy św. zaleca się dziś śpiewy w języku łacińskim - np. pozdrowienia i Pater noster.

 

 

                                                                                                   Wykorzystano materiały ze strony: www.siostry-sc.pl

 

 

 
Nowy Rok

 
Niedziela Świętej Rodziny
                                             Niedziela Świętej Rodziny

 

 

 

 

Kiedy papież Benedykt XV ustanowił święto Najświętszej Rodziny w 1921 roku, Święta Rodzinanie wprowadzał on nowego do liturgii Kościoła nabożeństwa, ale rozciągnął tylko na wszystkie diecezje i narody nabożeństwo, które było już bardzo znane w całym świecie katolickim. W liście Episkopatu Polski do wiernych z 23 października 1968 roku czytamy: "Dziś ma miejsce święto przedziwne; nie święto Pańskie ani Matki Najświętszej, ani jednego ze świętych, ale święto Rodziny. O niej teraz usłyszymy w tekstach Mszy świętej, o niej dziś mówi cała liturgia Kościoła. Jest to święto Najświętszej Rodziny - ale jednocześnie święto każdej rodziny. Bo słowo «rodzina» jest imieniem wspólnym Najświętszej Rodziny z Nazaretu i każdej rodziny. Każda też rodzina, podobnie jak Rodzina Nazaretańska, jest pomysłem Ojca niebieskiego i do każdej zaprosił się na stałe Syn Boży. Każda rodzina pochodzi od Boga i do Boga prowadzi".

 

 

                                                                                                  Wykorzystano materiały ze strony :www brewiarz.pl

 
« pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia »

Strona 1 z 32