www.nasza-wiara.pl

KTO JEST ONLINE ?

Naszą witrynę przegląda teraz 7 gości 

STATYSTYKI STRONY

Odsłon : 262482

Hosting i utrzymanie:

Wiadomości Opoka.org.pl

Aktualności
Mikołaj

                                                 

 
I tura wyborów do Parafialnej Rady Duszpasterskiej

Dzisiaj w naszej Parafii pierwsza tura wyborów do Parafialnej Rady Duszpasterskiej.

Kadencja obecnej rady dobiegła już końca.

W imieniu wszystkich jej dotychczasowych członków dziękuję naszym Parafianom za okazaną pomoc, zrozumienie, wsparcie i  hojność.
Mając Waszą pomoc i Wasze wsparcie materialne oraz wykorzystując przy tym nasze doświadczenia, nasze umiejętności i nasze wspólne zaangażowanie udało się między innymi w bardzo krótkim czasie wymienić dach na kościele filialnym w Grotowicach, założyć nowe nagłośnienie w tym kościele, zrobić nowe drzwi zewnętrzne do zakrystii, wykonać nowe żaluzje na wieży, zagospodarować i ogrodzić teren wokół kościoła parafialnego, wykończyć pomieszczenia salki katechetycznej oraz wykonać wszystkie sprawy bieżące.

 

Wybranej nowej Parafialnej Radzie Duszpasterskiej życzymy zaangażowania i entuzjazmu wiele zapału i Bożego błogosławieństwa w pięknej i odpowiedzialnej służbie dla dobra nas wszystkich

 

Przypominamy o prośbie ks. Proboszcza, aby dzisiaj na Mszę św. zabrać ze sobą kartkę z nazwiskami trzech kandydatów do przyszłej Parafialnej Rady Duszpasterskiej.

K.R.

 
III Nniedziela Adwentu

 

 

Gotujmy drogę Panu, Prostujmy ścieżki Jego.

 Przemieńmy swoje życie. Odwróćmy się od złego.

 


 

 Trzecia Niedziela Adwentu

GAUDETE

 


 

 

 

 
Nowy rok liturgiczny

                 ROZPOCZYNAMY NOWY ROK LITURGICZNY

 

Każdego roku, w pierwszą niedzielę Adwentu rozpoczyna się nowy rok liturgiczny, zwany także

- w odróżnieniu od roku kalendarzowego - rokiem kościelnym ( liturgiczny).

  

Rok kościelny powstawał stopniowo, kształtując się przez całe stulecia. Najwcześniej, bo jeszcze w czasach gdy żyli Apostołowie, w każdym pierwszym dniu po żydowskim szabacie chrześcijanie - na pamiątkę zmartwychwstania Chrystusa - zaczęli świętować dzień Pański, gromadząc się na wspólnej Eucharystii (por. KKK 1166-1167). W drugim wieku chrześcijaństwa, zaczęto obchodzić także doroczną Uroczystość Paschalną, zwaną u nas Wielkanocą (por. KKK 1169). Uroczystość wielkanocna jest „świętem świąt” i „uroczystością uroczystości”, czyli najważniejszym obchodem w roku liturgicznym (por. KKK 1169). Obejmuje ona obecnie całe triduum paschalne, trwające od wielkoczwartkowej Mszy Wieczerzy Pańskiej do II Nieszporów Wielkiej Niedzieli. Punktem kulminacyjnym triduum jest Wigilia Paschalna, która rozpoczyna Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego. W wieku III rozwinął się kult świętych męczenników, a w następnym wieku - kult świętych wyznawców. W wieku IV do kalendarza liturgicznego wprowadzono także uroczystość Bożego Narodzenia. W tym samym czasie ukształtował się okres przygotowawczy do uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego (czyli Wielki Post) i pięćdziesięciodniowy Okres Wielkanocny, jak również - okres przygotowawczy do uroczystości Bożego Narodzenia (czyli Adwent) oraz okres Bożego Narodzenia. Proces dalszego rozwoju roku kościelnego trwał przez następne wieki i nadal nie jest zakończony, ponieważ wciąż pojawiają się nowe obchody liturgiczne, jak choćby ostatnio - Niedziela Miłosierdzia, przypadająca w II Niedzielę Wielkanocną, czy też liturgiczne wspomnienia błogosławionych męczenników II wojny światowej.

 

 

 

 

 

 

Rok liturgiczny zwykle kojarzy się z kalendarzem, czyli z zestawem ruchomych i stałych obchodów liturgicznych: uroczystości, świąt i wspomnień, dotyczących życia Pana Jezusa, Matki Najświętszej oraz świętych. Tymczasem istota roku liturgicznego polega nie tyle na rytmicznym następstwie obchodów, lecz przede wszystkim na wspominaniu i jednoczesnym uobecnianiu - w ciągu rocznego cyklu - całej tajemnicy życia, śmierci, zmartwychwstania i wniebowstąpienia Chrystusa. Rok liturgiczny jest rozwinięciem różnych aspektów jedynego Misterium Zbawiciela (por. KKK 1171). Zarówno Matka Boża jak i Apostołowie, męczennicy oraz wyznawcy otaczani są w Kościele kultem ze względu na ich ścisłe powiązanie z tajemnicą wcielenia, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz na ich wyjątkowe uczestnictwo w dziele zbawiania człowieka i świata (por. KKK 1172-1173). Rok kościelny oparty jest na dwóch podstawowych wydarzeniach zbawczych: wcieleniu Pana Jezusa (czyli przyjęciu przez Drugą Osobą Trójcy Świętej ludzkiej natury) oraz na Jego męce, śmierci i zmartwychwstaniu. Stąd Adwent i czas Bożego Narodzenia, oraz Wielki Post i Okres Wielkanocny, stanowią jakby oś całego kalendarza liturgicznego. Pozostały czas to tzw. okres zwykły w ciągu roku.

                                                                              wykorzystano materiały ze strony: www.jozef-miedzyrzec.parafia.info.pl


 
Parafialny Odpust 23.11.2014

  CHRYSTUS KRÓLEM, CHRYSTUS PANEM, CHRYSTUS WŁADCĄ NAM !

 

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie. Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest Król żydowski. Jeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież - sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił. I dodał: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.

(Łk 23,35-43)                                      

                                                                         

 

                                                                 

 

 W Niedzielę 23.11.2014 r. obchodzić będziemy

 

nasz parafialny Odpust ku czci Chrystusa Króla

  

            

 

Zapraszamy wszystkich Gości i Parafian na Uroczystą  sumę odpustową o godz. 11.00, której będzie przewodniczył ks. dziekan Rudolf Świerc z parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła. Słowo Boże wygłosi ks. Jan Kaczmarek z Krakowa.

 

 

 
Św.Cecylia

                                           W sobotę obchodziliśmy wspomnienie                                           

                                           Świętej Cecylii, dziewicy i męczennicy

                                Patronki muzyki kościelnej, chórzystów i organistów

 

Święta Cecylia Cecylia jest jedną z najsłynniejszych męczennic Kościoła Rzymskiego. Niestety, o świętej tak bardzo popularnej i czczonej w Kościele mamy bardzo mało informacji historycznych. Nie wiemy nawet, kiedy żyła i kiedy poniosła śmierć męczeńską. W pierwszych wiekach nie przywiązywano wagi ani do chronologii, ani do ścisłych danych biograficznych. Dlatego dziś trudno nam odróżnić w opisie jej męczeństwa fakty historyczne od legendy.
Zasadniczym dokumentem, którym dysponujemy, jest pochodzący z V w. opis jej męczeńskiej śmierci. Według niego Cecylia była dobrze urodzoną Rzymianką. Przyszła na świat na początku III w. Była ponoć olśniewająco piękna. Według starej tradycji z miłości do Chrystusa złożyła ślub czystości, chociaż rodzice obiecali już jej rękę również dobrze urodzonemu poganinowi Walerianowi. W przeddzień ślubu Cecylia opowiedziała narzeczonemu o swym postanowieniu i o wierze chrześcijańskiej. Gdy Walerian chciał ujrzeć anioła, który miał stać na straży czystości Cecylii, ta odpowiedziała: "Ty nie znasz prawego Boga; dopóki nie przyjmiesz chrztu, nie będziesz go mógł ujrzeć". W ten sposób pozyskała Waleriana dla Chrystusa. Zaprowadziła go w tajemnicy do papieża św. Urbana I. Ten pouczył Waleriana o prawdach wiary i udzielił mu chrztu. Gdy wrócił do domu Cecylii, ujrzał ją zatopioną w modlitwie, a przy niej stojącego w jasności anioła w postaci młodzieńca, który trzymał w ręku dwa wieńce - z róż i lilii. Anioł włożył je na głowę Waleriana i Cecylii, mówiąc: "Te wieńce przez zachowanie czystości zachowajcie nietknięte, bom je wam od Boga przyniósł".
Walerian przyprowadził do papieża także swego brata, Tyburcjusza. On również przyjął chrzest. Gdy wszedł do mieszkania Waleriana, uderzyła go przedziwna woń róż i lilii. Walerian wyjawił mu znaczenie tego zapachu.
Wkrótce potem wybuchło prześladowanie. Skazano na śmierć Waleriana i Tyburcjusza. Kiedy namiestnik-sędzia, Almachiusz, dowiedział się, że Cecylia jest chrześcijanką i że zarówno własny majątek, jak i majątek Waleriana rozdała ubogim, kazał ją aresztować. Żołnierze, oczarowani jej pięknością, błagali ją, by nie narażała swego młodego życia i wyrzekła się wiary. Cecylia odpowiedziała jednak: "Nie lękajcie się spełnić nakazu, bowiem moją młodość doczesną zamienicie na wieczną młodość u mego oblubieńca, Chrystusa". Pod wpływem jej odpowiedzi miało nawrócić się 400 żołnierzy, których przyprowadziła do św. Urbana, by udzielił im chrztu.
Sędzia, urzeczony jej urodą, błagał ją również, by miała wzgląd na swoją młodość. Gdy Cecylia nie ustępowała, próbował zmusić ją do wyparcia się wiary stosując męki. Kazał zawiesić ją nad ogniem w łaźni i dusić ją parą. Cecylia zaś cudem Bożym zamiast duszącego dymu czuła orzeźwiający ją powiew wiatru. Rozgniewany namiestnik kazał ją wtedy ściąć mieczem. Kat wszakże na widok tak pięknej i młodej osoby nie miał odwagi jej zabić. Trzy razy ją uderzył, ale nie zdołał pozbawić jej życia. Płynącą z jej szyi krew zebrali ze czcią chrześcijanie jako najcenniejszą relikwię. Po trzech dniach konania Cecylia oddała Bogu ducha.
Ciało św. Cecylii, w nienaruszonym stanie, w pozycji leżącej, lekko pochylone ku ziemi odkryto dopiero w 824 r. w katakumbach św. Kaliksta, a następnie na polecenie papieża św. Paschalisa I złożono w bazylice jej poświęconej na Zatybrzu. Bazylika ta stoi na miejscu, w którym Cecylia zamieszkała niegdyś ze swym mężem. Wybudowano ją w IV w.
Imię św. Cecylii wymieniane jest w Kanonie Rzymskim. Jest patronką chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów wokalno-muzycznych. Legenda bowiem głosi, że grała na organach. Organy wodne były znane wówczas w Rzymie, ale były bardzo wielką rzadkością (otrzymał je np. cesarz Neron w darze ze Wschodu). Nie wiadomo, czy Cecylia mogła grać na organach - prawdopodobne jest jednak, że grała na innym instrumencie. Ówczesne panie rzymskie kształciły się często w grze na harfie.

W ikonografii św. Cecylia przedstawiana jest jako orantka (osoba modląca się na stojąco, ze wzniesionymi rękoma). Późniejsze prezentacje ukazują ją w tunice z palmą męczeńską w dłoni. Czasami gra na organach. Jej atrybutami są: anioł, instrumenty muzyczne - cytra, harfa, lutnia, organy; płonąca lampka, miecz, wieniec z białych i czerwonych róż - oznaczających jej niewinność i męczeństwo.

                                                                        Tekst pochodzi ze strony: www.brewiarz.pl

 
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych

 

2 listopada
 
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych

 

Dzień Zaduszny


Kościół wspomina dzisiaj w liturgii wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Przekonanie o istnieniu czyśćca jest jednym z dogmatów naszej wiary.

Obchód Dnia Zadusznego zainicjował w 998 r. św. Odylon (+ 1048) - czwarty opat klasztoru benedyktyńskiego w Cluny (Francja). Praktykę tę początkowo przyjęły klasztory benedyktyńskie, ale wkrótce za ich przykładem poszły także inne zakony i diecezje. W XIII w. święto rozpowszechniło się na cały Kościół zachodni. W wieku XIV zaczęto urządzać procesję na cmentarz do czterech stacji. Piąta stacja odbywała się już w kościele, po powrocie procesji z cmentarza. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zaczęła się tworzyć już w XII w., a z końcem wieku XV była znana w całym kraju. W 1915 r. papież Benedykt XV na prośbę opata-prymasa benedyktynów zezwolił, aby tego dnia każdy kapłan mógł odprawić trzy Msze święte: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji Ojca Świętego.

 

Doświadczenia z duszami czyśćcowymi

W historii Kościoła wielu świętym ukazywały się dusze czyśćcowe, prosząc o wsparcie i ratunek. Św. Mikołaj z Tolentino widział na jednym polu ogrom cierpiących dusz, które błagały go, by odprawił za nie Mszę św. Gdy to uczynił, w ciągu ośmiu dni zdał sobie sprawę, że wszystkie dusze, które widział, zostały uwolnione z czyśćca.

Z kolei św. Gertruda mówiła, że kiedy pomagamy w uwolnieniu duszy z czyśćca, to Pan Bóg cieszy się i w odpowiednim czasie wynagrodzi nas hojnie za naszą miłość.

Łaskę oglądania czyśćca i obcowania z duszami czyśćcowymi miały także św. Katarzyna z Genui, św. Maria Magdalena de Pazzi, św. Franciszka Rzymianka, św. Teresa i inni.

Św. Faustyna Kowalska w swoim Dzienniczku napisała: Ujrzałam Anioła Stróża, który kazał mi pójść za sobą. W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy przyjść im z pomocą. Płomienie, które paliły je, nie dotykały mnie. (...) Od tej chwili ściślej obcuję z duszami cierpiącymi. 

Szczególnie troszczył się o dusze czyśćcowe św. Ojciec Pio z Pietrelciny, który mawiał, że: Więcej dusz zmarłych z czyśćca niż żyjących potrzebuje moich modlitw i wspina się na tę górę, by uczestniczyć w mojej Mszy świętej. A trzeba wiedzieć, że na Mszach celebrowanych przez świętego stygmatyka gromadziły się tysiące pielgrzymów. Ten zakonnik wszystkie cierpienia i udręki przyjmował i składał w ofierze Bogu za grzeszników i dusze cierpiące w czyśćcu. Napisał specjalny list do swego kierownika duchowego, w którym mówił o wielkiej potrzebie ofiarowania siebie jako żertwy ofiarnej za dusze czyśćcowe.

 

                                                                                        Wykorzystano materiały ze strony www.brewiarz.pl i www.piotrskarga.pl

 
« pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia »

Strona 1 z 31