KTO JEST ONLINE ?

Naszą witrynę przegląda teraz 3 gości 

STATYSTYKI STRONY

Odsłon : 452384

Hosting i utrzymanie:

Wiadomości Opoka.org.pl

Aktualności
Odwiedziny duszpasterskie

ODWIEDZINY DUSZPASTERSKIE

W ROKU JUBILEUSZOWYM 2016

 

Sobota, 02.01.2016 r., godz. 9.00

1) ul. Oświęcimska 101-183

2) ul. Oświęcimska 185-215; 224-200A (kl. III)

3) ul. Srebrna 1-9 (nieparzyste)

 

Niedziela, 03.01.2016 r., godz. 13.00

1) ul. Oświęcimska 200A (kl. II i I) do 158

2) ul. Oświęcimska 154-102

3) ul. Srebrna 11-17 (nieparzyste)

 

Poniedziałek, 04.01.2016 r., godz. 15.30

1) ul. Odrzańska, Hutnicza

2) ul. Górnicza, Żelazna, Platynowa, Metalowa, Stalowa, Gwarków, Miedziana

3) ul. Srebrna 19-23 (nieparzyste)


Wtorek, 05.01.2016 r., godz. 15.30

1) ul. Irydowa, Niklowa

2) ul. Srebrna 2-6 (parzyste)

3) ul. Srebrna 25-27 (parzyste)

 

Środa, 06.01.2016 r., godz. 13.00

1) ul. Złota 2-6 (parzyste)

2) ul. Złota 8-12 (parzyste)

3) ul. Srebrna 8, 38 (parzyste); 29-35, 37 (nieparzyste)

 

Czwartek, 07.01.2016 r., godz. 15.30

1) ul. Złota 14-18 (parzyste)

2) ul. Złota 20-24 (parzyste)

3) ul. Złota 26-28 (parzyste)

 

Piątek, 08.01.2016 r., godz. 15.30

1) ul. Złota 30-34 (parzyste)

2) ul. Złota 36-40 (parzyste)

3) ul. Złota 46-48 (parzyste) oraz 54, 56, 58, 62, 64

 

Sobota, 09.01.2016 r., godz. 9.00

1) ul. Oświęcimska 84A-84D

2) ul. Oświęcimska 84E-84G

3) ul. Złota 42-44, ul. Oświęcimska 86A-86B

 

Niedziela, 10.01.2016 r., godz. 13.00

1) ul. Oświęcimska 86C-86E

2) ul. Oświęcimska 86F-86H

3) ul. Oświęcimska 86i; 96A-96B

 

Poniedziałek, 11.01.2016 r., godz. 15.30

1) ul. Oświęcimska 96C-96D

2) ul. Oświęcimska 96E-96G

3) ul. Oświęcimska 90-94

 

Wtorek, 12.01.2016 r., godz. 15.30

1) ul. Oświęcimska 88/2 – 88/124

2) ul. Oświęcimska 88/203 – 88/324

3) ul. Oświęcimska 88/401 – 88/423

 

Środa, 13.01.2016 r., godz. 15.30

Odwiedziny dodatkowe. Zgłoszenia prosimy składać w zakrystii.

 

 

 
Rozmyślanie 20.09.2015r.

Wychowanie – sprawa rodziny, państwa i Kościoła, czyli nas wszystkich

 

Upływający V Tydzień Wychowania przypada w roku dwusetnym urodzin wielkiego wychowawcy i twórcy oryginalnego systemu wychowawczego – św. Jana Bosko (1815-1888). Odczytany dwa tygodnie temu List Pasterski Episkopatu Polski z okazji V Tygodnia Wychowania 13-19 września 2015 r. pt. „Wychowywać do pełni człowieczeństwa”, nawiązuje do postaci św. Jana Bosko oraz do jego prewencyjnej (zapobiegawczej) metody wychowawczej z zasadami zawartymi w trzech pojęciach: rozum, religia i miłość wychowawcza. Papież Franciszek nazwał tę metodę założyciela rodziny salezjańskiej - „metodą wychowawczą na dzisiejsze czasy” (List do Przełożonego Generalnego Salezjanów, 24 czerwca 2015 r.).

Wspomniany List Pasterski wskazuje na „niebezpieczną tendencję odchodzenia w wychowaniu od trwałego i sprawdzonego systemu wartości. Wybiórcze przyjmowanie zasad moralnych wprowadza człowieka w stan życiowej niepewności i zagubienia i prowadzi do chaosu. To z kolei uniemożliwia jego pełny rozwój i zatrzymuje uwagę jedynie na namiastkach szczęścia, na zaspokajaniu przyziemnych potrzeb, nie zawsze koniecznych do życia”. Tymczasem: „młody człowiek wciąż potrzebuje przewodników, mistrzów, autorytetów i wiarygodnych świadków, żyjących wartościami”.

Wśród wielu pedagogów, zwłaszcza o orientacji chrześcijańskiej, istnieje przekonanie, iż wychowują nie wzorce, idee, zasady czy jakaś konstrukcja intelektualna „wartości”, ale wychowują osoby, zaś wartości przekazywane są wraz z więzią z nimi (np. M Gogacz). Nie da się ich przekazać wskazując na jakąś ich treść, osobno, bo tylko dzięki właściwym relacjom mogą one zostać przyswojone, dzięki ludziom, którzy „pociągają”. Już papież Paweł VI stwierdził: „człowiek naszych czasów chętniej słucha świadków, aniżeli nauczycieli: a jeżeli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami” (Evangelii nuntiandi, 41).

Sprawa wychowanie nie jest jednak sprawą indywidualną, jednostkową. Już papież Pius XI, wskazał na trzy społeczności odpowiedzialne za wychowanie: rodzinę, państwo i Kościół. Każda z tych społeczności odgrywa niezastąpiona rolę i każda jest potrzebna jeżeli chcemy mówić o pełnym, integralnym wychowaniu. W encyklice Divini illius Magistri, O chrześcijańskim wychowaniu młodzieży, czytamy:

„Na pierwszym więc miejscu rodzina, bezpośrednio przez Boga ustanowiona dla właściwego sobie celu, jakim jest rodzenie i wychowywanie potomstwa; która też dlatego w stosunku do państwa ma pierwszeństwo natury, a stąd pierwszeństwo praw. Jednakże rodzina jest społecznością niedoskonałą, bo nie ma w sobie wszystkich środków do swego pełnego rozwoju; tymczasem państwo jest społecznością doskonałą, mającą w sobie wszystkie środki do swego celu, którym jest powszechne, doczesne dobro; dlatego pod tym względem, to jest w stosunku do ogólnego dobra, ma państwo pierwszeństwo przed rodziną, która właśnie w państwie osiąga odpowiadającą sobie doczesną doskonałość. Trzecią społecznością, w której przez chrzest rodzi się człowiek do boskiego życia łaski, jest Kościół, społeczność nadprzyrodzona i powszechna, społeczność doskonała, ponieważ ma w sobie wszystkie środki do swojego celu, jakim jest zbawienie wieczne ludzi, i dlatego w swoim porządku najwyższa. Wskutek tego wychowanie, które obejmuje całego człowieka, indywidualnie i społecznie, w porządku natury i w porządku łaski należy do tych wszystkich trzech społeczności w odpowiednim stopniu, wedle wzajemnego ustosunkowania się ich swoistych celów, zgodnie z ustawionym przez Boga istniejącym porządkiem Opatrzności”.

Za wychowanie młodego pokolenia jest więc odpowiedzialny każdy w jakimś stopniu: rodzice, wychowawcy, nauczyciele, duszpasterze, katecheci, osoby mające kontakt z dziećmi (np. pracujące w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, bibliotekach, domach kultury, klubach młodzieżowych), ale także rządzący naszym państwem, którzy mają wpływ na szkolnictwo, ośrodki wychowawcze, na tzw. politykę prorodzinną. Każdy może przyczynić się do dobrego wychowania dobrym słowem, czynem czy modlitwą. Pięknym przykładem jest odmawiany w każdą niedzielę przed sumą różaniec w intencji młodego pokolenia.

 

Gabriela Seifert-Knopik

 
Rozmyślanie 06.09.2015r.

"Ześlij deszcz…. Otwórzcie się bramy nieba"

 

Spieczona upałami i brakiem deszczu ziemia spragniona jest wody. Słowami suplikacji „Święty Boże, święty mocny, święty a nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami”, wołamy niebiosa o pomoc.

Żadna ludzka siła nie jest w stanie przywołać deszczu. Możemy zobaczyć jak bardzo jesteśmy w tej kwestii bezradni, zdani na dar z góry. Nic nie potrafimy zrobić, jedynie prosić i czekać. Jak bardzo jesteśmy uzależnieni od Stwórcy, od Jego daru…


Rozpoczął się wrzesień, a upały trwają [pisane w czwartek]. Wiemy jednak, iż zmiana pogody jest możliwa z dnia na dzień. Takie amplitudy i w naszym klimacie coraz częściej się zdarzają. Prognozy nie do końca się sprawdzają. Miało padać (np. w środę), a ledwo co pokropiło i dalej czekamy, prosimy.
Ta sytuacja przywodzi na myśl słowa psalmisty: „Boże, Ty Boże mój, Ciebie szukam; Ciebie pragnie moja dusza, za Tobą tęskni moje ciało jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody”. (Ps 63,2)


Woda w języku biblijnym jest m.in. symbolem łaski, która użyźnia glebę ludzkiego serca, dając wzrost zasianemu w niej nasieniu wiary, nadziei i miłości – cnotom teologalnym otrzymanym już w zalążku na chrzcie świętym. „Łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna” - to katechizmowa tzw. szósta „prawda wiary”. Same dobre uczynki nie wystarczą do zbawienia. Potrzebna jest pomoc Boża, Jego błogosławieństwo, łaska. Składając komuś życzenia, np. urodzinowe, używamy określenia: „życzę Ci wielu łask Bożych” albo „błogosławieństwa Bożego”. Największym dawcą łaski jest sam Bóg, a ściśle Duch Święty. Przyzywaliśmy go m.in. na mszy św. rozpoczynającej nowy rok szkolny i katechetyczny, wielu – wzorem św. Jana Pawła II – odmawia modlitwę do Ducha Świętego o Jego dary częściej, nawet codziennie. Ewangelista św. Jan pisze: „Jezus stojąc zawołał donośnym głosem: Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie - niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza. A powiedział to o Duchu” (J 7, 37-39).


Prosząc o deszcz, prosimy o dar, który jest nam niezbędny do życia roślin, zwierząt, człowieka. Modląc się do Ducha Świętego o Jego dary – prosimy o łaskę niezbędną do naszego życia wiecznego, do osiągnięcia zbawienia.

Dlatego wołamy (śpiewamy) prosząc dosłownie o deszcz dla ziemi i w sensie duchowym o deszcz łask dla duszy:
„Ześlij deszcz…. Już otworzyłeś nam niebo”.

 
Zaproszenie na czuwanie 16.06.2015

W najbliższy wtorek przeżywać będziemy kolejne, ostatnie przed przerwą wakacyjną czuwanie z Jezusem Miłosiernym i św. Janem Pawłem II:


17:30 - Nabożeństwo Czerwcowe i Koronka do Miłosierdzia Bożego,za wstawiennictwem św. Faustyny i św. Jana Pawła II w intencjach polecanych.


18:00 - Uroczysta Msza św. ku czci Bożego Miłosierdzia w intencjach polecanych.


19:00 - W roku życia konsekrowanego spotkanie z Siostrami Służebniczkami NMP z Leśnicy.


19:30 - 21:00 - Adoracja Najświętszego Sakramentu w intencji kapłanów oraz o nowe i święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne.


21:00- Apel Jasnogórski.


Serdecznie zapraszamy do wspólnej modlitwy

 
Pielgrzymka do Wilna

Parafialna Pielgrzymka do Wilna  

 

Śladami Św. Faustyny w dn. 19.08. - 23.08. 2015r.

 

Drodzy Parafianie

Zapraszamy wszystkich bardzo serdecznie do udziału w pielgrzymce do Warszawy i Wilna.

Poniżej przedstawiony został planowany program pielgrzymki.

 

Dzień I  

Wyjazd autokarem do Warszawy.Zwiedzanie miasta:

- kościół św. Stanisława Kostki na Żoliborzu

- muzeum życia i śmierci Bł. Ks. Jerzego Popiełuszki

- Łazienki warszawskie

- Muzeum Powstania Warszawskiego

Przejazd do Augustowa.

- Zakwaterowanie w hotelu.

- Obiadokolacja.

  

Dzień II

- Msza Święta.

- Śniadanie. 

- Rejs statkiem Kanałem Augustowskim Studzieniczne – Szlak Papieski.

- Sanktuarium Matki Bożej Studzieniczańskiej.

- Powrót do Augustowa i zwiedzanie miasta.

- Obiadokolacja.


Dzień III 

- Śniadanie.

- Przejazd autokarem do Trok.

- Spotkanie z przewodnikiem.

- Zwiedzanie Zamku Księcia Witolda na wyspie.

- Przejazd do Wilna.

- Msza Święta w Ostrej Bramie.

- Zwiedzanie miasta:

   - Cerkiew św. Ducha  

   - Kościół św. Kazimierza.

   - Plac Ratuszowy

   - Uniwersytet Wileński.

   - Katedra Wileńska ; kaplica grobowa św. Kazimierza.

   - Góra III Krzyży.

   - Obiadokolacja.

   - Zakwaterowanie w hotelu.

 

Dzień IV

- Śniadanie.

- Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Bożego w Wilnie.

- Cmentarz na Rossie.

- Kościół Św. Piotra i Pawła.

- Kościół Św. Anny.

- Przejazd do Łomży.

- Zakwaterowanie hotelu.

- Obiadokolacja.

 

Dzień V

- Śniadanie.

- Przejazd do Warszawy.

- Msza Św.

- Nawiedzenie grobu Sługi Bożego Kar. Stefana Wyszyńskiego.

- Zwiedzanie Zamku Królewskiego.

- Krakowskie Przedmieście.

- Uroczysta odprawa warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza.

- Powrót do Opola.

 

Koszt pielgrzymki około 550 zł + 40 EUR.


Organizator zastrzega sobie możliwość zmiany w programie.

 

W kosztach pielgrzymki organizator gwarantuje:

- całkowite ubezpieczenie w okresie trwania Pielgrzymki

- przejazd autokarem 

- zakwaterowanie i 4 noclegi

- 4 obiadokolacje i 4 śniadania

- wstępy do zwiedzanych obiektów. Rejs statkiem

- opiekę Duszpasterską Kapłana

- opiekę pilota i przewodników.

  

Informacji udziela Jerzy Rudawa Tel. 604520403

 

 

 
Wielki POST

Nabożeństwa wielkopostne.

Aby nas w pełni wprowadzić w radość świąt wielkanocnych, Kościół jako doskonały pedagog i znawca duszy ludzkiej wniósł szereg zwyczajów, które przygotowaniu wielkopostnemu nadają specyficzny charakter.





Tak więc ogałaca kościoły i ołtarze z kwiatów, aby wprowadzić nastrój smutku i pokuty. Ogranicza światło, aby dopomóc do skupienia się i zadumy; milkną organy a ich rola ogranicza się do najkonieczniejszego akompaniamentu; z rzadka także odzywają się dzwony. Wprowadza do szat liturgicznych barwę pokutnego fioletu. Po świątyniach brzmią pieśni przywodzące na pamięć mękę naszego Zbawiciela: Wisi na krzyżu. Ludu mój ludu, Jezu Chryste, Panie miły itp.

Co piątek odprawia się Droga Krzyżowa. Zaprowadzili ją najpierw franciszkanie przy Bożym Grobie w Jerozolimie w wieku XV, potem rozeszła się zwyczajem powszechnym po wszystkich krajach obrządku łacińskiego.

W Polsce o. Wawrzyniec Beniok, misjonarz (lazarysta), ułożył w 1707 roku teksty polskie, które dały początek nabożeństwa Gorzkich Żalów. Dzisiaj nie do pomyślenia, aby była parafia, gdzie by ich co niedzielę w Wielkim Poście nie śpiewano. Zwykło się łączyć z tym uroczyste wystawienie i kazanie o męce Pańskiej.

W Rzymie istniał dawny zwyczaj, że w wyznaczonych kościołach codziennie zbierał się lud wraz ze swoim duchowieństwem i w procesji witał papieża, który miał odprawić tamże nabożeństwo liturgiczne. Te nabożeństwa „stacyjne" odprawiano w kościołach znaczniejszych i tak rozłożonych, aby w nich mogli uczestniczyć wierni wszystkich dzielnic Rzymu. Początkowo były to tylko dwa dni stałe w tygodniu (w. V), św. Grzegorz I (+ 604) dodał wszystkie dni oprócz czwartków a św. Grzegorz II (+ 731) włączył również i czwartki.

W całym Kościele w Wielkim Poście odbywały się nauki, które dawał kandydatom do przyjęcia Chrztu świętego sam miejscowy biskup. On także przeprowadzał końcowy egzamin i uroczyście udzielał tego sakramentu w noc wielkanocną przed świtem pamiątki zmartwychwstania Pańskiego wobec całej wspólnoty kościelnej. Kościół święty Chrzest święty zawsze łączył z tą tajemnicą fundamentalną naszej wiary. Chrystus ze śmierci fizycznej przeszedł do życia. Człowiek ze śmierci nadprzyrodzonej przechodzi w nowe życie łaski, z obywatela ziemi staje się dzieckiem Bożym. Tak więc w Chrzcie świętym Chrystus Pan dzieli się z nami swoim synostwem Bożym.

                                                                                            Wykorzystano materiały pochodzace ze strony:www.liturgia.wiara.pl

 
Czterdziestogodzinne nabożeństwo

Rozpoczynamy Czterdziestogodzinne nabożeństwo


                      




Czterdziestogodzinne nabożeństwo, trwające nieprzerwanie 40 godzin lub trzy dni z przerwami nocnymi adoracja Najświętszego Sakramentu. Nabożeństwo to zapoczątkowało przed 1214 r. bractwo biczowników z obecnego miasta Zadar w Dalmacji, które od Wielkiego Czwartku do południa Wielkiej Soboty adorowało Najświętszy Sakrament przechowywany w Bożym Grobie, w nawiązaniu do tradycji o 40-godzinnym przebywaniu ciała Chrystusa w grobie (św. Augustyn) oraz do zwyczaju zachowywania postu w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę (Tertulian, Hipolit Rzymski). Zaraz po wprowadzeniu nabożeństwo to zaczęto odprawiać nieprzerwanie najpierw w kościołach miejskich, a następnie w poszczególnych parafiach danej diecezji. Dzięki ciągłości 40-godzinnego nabożeństwa przerodziło się ono w adorację wieczystą, W roku 1527 praktykę tę wprowadził Antoni Maria Zaccaria w kościele św. Grobu i w katedrze w Mediolanie, a następnie w kilku innych miastach. Od roku 1534 wystawiano Najświętszy Sakrament do adoracji w monstrancji. W roku 1548 Filip Neriusz wprowadził 40-godzinne nabożeństwo w Rzymie, a papież Klemens VIII w 1592 roku nakazał odprawiać je we wszystkich kościołach Wiecznego Miasta. W roku 1553 jezuici – jako główni propagatorzy - zaprowadzili 40-godzinne nabożeństwo także poza Italią, a w roku 1623 papież Urban VIII rozciągnął tę praktykę, jako obowiązkową, na cały Kościół zachodni.

                                                                                                        

 

                                                                                       Wykorzystano materiały ze strony: www.opoka.org.pl

 
« pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia »

Strona 1 z 33